Başladiğim yolda ilerleyip önüme gelen herşeyi yakıp yıkarken, aslında bir tek kendimden birşeyleri etrafa saçtiğimi görmek yapıyor olduklarımın ve yapmiş olduklarımın bir sonucumu yoksa yine yeni bir başlangıcımı.? Anlamak için daha çok şeyi yoketmek veya çok daha fazla varoluşa sebep vermek gerek sanırım. Önceliğim kendi varoluşumu(yada yokoluşumu) anlamakta. Düşüncelerimin örümcek ağsi yapisi ve bunların meydana getirdiği kelimelerin yapışkanlığı beni bulunduğum yerine dışına itiyor gibi görünsede aslında dışımdaki herşeyi bana çekiyor. Merkezi ben olan bir evrenin aslında merkezinden çok çok kaymış olmanın verdiği hafiflik bu olsa gerek. Yanlış yapmanın verdiği sonsuz rahatlık ve yanlışa devam etmenin içimde yarattiği ufak mutluluklar. Böyle bir durumda ben daha ne isterim ki..Yanlışlarımın verdikleriyle yetinmek ve bunları doğrularcasına taşımak dışında. İşte bu benim yaktığım herşeyin başlangıç anı..